Dochodzę ostatnio do banalnych wniosków. Ta banalność razi mnie w chuj, po prostu nagła kosa w klatę. I tak siedzę i palę papierosy i wydaje mi się, że jestem inkarnacją jakiejś superstar, ale nie doszedłem jeszcze do tego jakiej. Pomyślałem, że mógłbym być Edie Sedgewick, ale oprócz tego, że mamy tyle samo problemów ze sobą i jeszcze więcej osobowości, nie łączy mnie z nią nic więcej, bo była naiwną kretynką i za często całowała Warhola w dupę. 
Patrzę na swój pokój i widzę pobojowisko. Właściwie to nie, chlew. A na środku siedzę ja, czyli prosię, które znowu musi podjąć walkę z niepohamowanym apetytem, kiedy na dni kilka odstawia papierosy. W zasadzie to mam ochotę się najebać. Chociaż nie. Bo nie chodzi o to żeby się najebać. Ważne żeby jebać.