To tak jakby ktoś przyszedł, włożył mi rękę w głowę i zabrał z niej dzieciństwo, a razem z nim wszystkie fantazje, marzenia, inspiracje i co tam jeszcze siedziało. Tydzień temu znalazłem pierwszą oryginalną płytę, kupioną wówczas za fortunę, bo mi pani w sklepie powiedziała, że jak płyta ma taki hologram, to pieniążki z jej sprzedaży idą do artysty, więc te moje pójdą do Michaela. No to wydałem te pieniążki, a lat miałem może 9, 10, nie pamiętam. Pamiętam za to, że oglądałem potem teledyski i uczyłem się choreografii, bo ja też chciałem być jak on. I wczoraj mi mówią, że nie żyje. I dostaję wtedy paraliżu. Nagłego. Masakrycznegi i niespodziewanego. Odpalam wszystkie możliwe stacje telewizyjne i czekam na jakieś informacje. Strona główna Facebooka zalana statusami o jego śmierci znajomych moich z całego świata. Wszyscy przekazujemy sobie info. Szaleństwo. Nie widziałem dawno takiej internetowej solidarności. Nie wiem dlaczego obchodzi mnie śmierć człowieka przecież mi obcego, nie pojechałem nawet na jego koncert w Polsce, o który mając te 9, 10 lat prosiłem w liście, który wysłałem ponoć też do Michaela. Po 2 miesiącach przyszła koszulka i zdjęcie z autentycznym autografem. Koszulki już nie mam, zdjęcie zawieruszyło się gdzieś podczas licznych przeprowadzek. Śmierć papieża nie obeszła mnie wcale, a tu... To koniec ery wielkich gwiazd. Ostatnia właśnie zgasła. Jego reputację zszargały media, co zawsze mnie w jakiś sposób bolało, bo chcąc nie chcąc jestem ich częścią. Pedofil? Zjeb? Nie. Po prostu dobry człowiek, nieszczęśliwy w skórze, w której się urodził. Liczyłem na tą zapowiadaną płytę. Naprawdę. Odeszła ikona muzyki, bez której muzyka i dokonania milionów innych artystów nie byłyby takie same. R.I.P.